ΠΑΛΟΜΑΡ – ITALO CALVINO

ΠΑΛΟΜΑΡ – ITALO CALVINO

Ίταλο Καλβίνο (1923-1985), το βιβλίο εκδόθηκε το 1983 

Ο Πάλομαρ είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το μόνο που μαθαίνουμε γι’ αυτόν είναι οι σκέψεις του – σκέψεις άλλοτε γεμάτες έκπληξη με όσα συμβαίνουν στη ζωή, άλλοτε συγκαταβατικές κι άλλοτε αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες. Διότι ο κύριος Πάλομαρ είναι σαν το συνονόματο του παρατηρητήριο. Μόνο που ο Πάλομαρ δεν παρατηρεί μονάχα τον ουρανό παρατηρεί και το γυμνό στήθος μιας γυναίκας, κι ένα σαμιαμίδι που καταβροχθίζει τα θύματά του, κι ένα κύμα που σκάει στην ακρογιαλιά, και μια βιτρίνα με τα καλύτερα γαλλικά τυριά: κοιτάζει όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, άλλοτε με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού κι άλλοτε με την ηρεμία του σοφού ανθρώπου. Ο Πάλομαρ δεν είναι ποτέ σίγουρος για τον εαυτό του, δεν κατέχει καμιά μοναδική αλήθεια, και δεν φοβάται να αλλάζει άποψη όταν αυτό του επιβάλλει η ζωή και ο κόσμος. Ως alter ego του Ίταλο Καλβίνο, ο σιωπηρός Πάλομαρ δίνει στον συγγραφέα τη δυνατότητα να στήσει ένα από τα καλύτερα, τα πιο γοητευτικά και τα πιο παιχνιδιάρικα βιβλία του. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Μετάφραση Ανταίος Χρυστοστομίδης, ο οποίος σε συνέντευξή του είχε πει: Η πιο δύσκολη μετάφραση που έχω κάνει, είναι αναμφισβήτητα το «Πάλομαρ» του Καλβίνο.

Ο Πάλομαρ, alter ego του συγγραφέα, αλλά και του καθένα μας, παρατηρεί πράγματα και γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας και μέσα μας, ξεδιπλώνει μέσα από τις σκέψεις του την δική του ιδιαίτερη σχέση με τον κόσμο και την ζωή, φτάνοντας στα βάθη του ίδιου του εαυτού.

Ο Καλβίνο, ως «συλλέκτης λέξεων» αλιεύει άπειρες λεπτομέρειες και μας ταξιδεύει μέσα από μια πλημμυρίδα περιγραφών, όπως μόνο αυτός μπορεί και μας έχει πείσει γι’ αυτό και στις «Αόρατες Πόλεις»

Αποσπάσματα από «Το δάγκωμα της γλώσσας»

Σε μια εποχή και σε μια χώρα όπου όλοι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διατυμπανίσουν κάποια γνώμη ή κρίση τους, ο κύριος Πάλομαρ απόκτησε τη συνήθεια να δαγκώνει τη γλώσσα του τρεις φορές πριν υποστηρίξει οτιδήποτε. Αν στο τρίτο δάγκωμα της γλώσσας είναι ακόμα πεισμένος για αυτό που ήθελε να πει, το λέει, αν όχι, μένει σιωπηλός. Πράγματι, περνά εβδομάδες ή και μήνες ολόκληρους στη σιωπή.

Σε καιρούς γενικής σιωπής, το να συμμορφώνεται με τη σιωπή των πολλών είναι αναμφισβήτητα μια πράξη ένοχη. Σε καιρούς, αντίθετα, όπου όλοι μιλάνε πολύ, το σημαντικότερο δεν είναι να πεις το σωστό πράγμα-έτσι κι αλλιώς θα χανόταν μέσα στην πλημμύρα των λέξεων-όσο το να το πεις ξεκινώντας από μερικές προκαταρκτικές βάσεις και εμπλέκοντας στη συνέχεια το παιχνίδι των συνεπειών που θα δώσει στα λεγόμενά σου τη μεγαλύτερη δυνατή αξία.

Αν όμως η αξία μιας συγκεκριμένης κοινοποίησης βρίσκεται στη συνέχεια και στη συνέπεια της γενικότερης συζήτησης στην οποία η κοινοποίηση αυτή εντάσσεται, τότε η μόνη δυνατή επιλογή για κάποιον είναι να μιλά συνεχώς ή να μη μιλά καθόλου. … Όσον αφορά τώρα τη δεύτερη εναλλακτική λύση, αυτή προϋποθέτει το ταλέντο της σιωπής, ταλέντο ακόμα πιο δύσκολο από το ταλέντο του λόγου.

…….

“Κάθε φορά που δαγκώνω τη γλώσσα μου – καταλήγει νοερά ο κύριος Παλομάρ- πρέπει να σκέφτομαι όχι μόνον όσα πρόκειται να πω ή να μην πω, αλλά και όσα θα ειπωθούν από μένα ή τους άλλους, αν εγώ μιλήσω ή δε μιλήσω¨. Έχοντας κάνει αυτή τη σκέψη, δαγκώνει τη γλώσσα του και παραμένει σιωπηλός.

Updated: 02/12/2019 — 01:59