Γκυστάβ Φλωμπέρ – Τρείς ιστορίες
Οι «Τρεις Ιστορίες» είναι το τελευταίο έργο που δημοσίευσε ο Φλωμπέρ. Το έργο περιλαμβάνει τρία διηγήματα που καλύπτουν διαφορετικές εποχές και θεματικές. Η πρώτη ιστορία αναφέρεται στη σύγχρονη εποχή του 19ου αιώνα στη Γαλλία, η δεύτερη στον μεσαίωνα και η τρίτη στην εποχή του Χριστού.
Μια Απλή καρδιά
Η ιστορία «μιας απλής καρδιάς» είναι η συγκινητική ιστορία μιας απλής γυναίκας που η αυταπάρνησή της, η πίστη της και η άνευ όρων αγάπη της, την καθιστούν σχεδόν μια κοσμική αγία ή μάρτυρα. Αγαπάει διαδοχικά έναν άντρα, που την απογοητεύει, τα παιδιά της κυρίας της, έναν ανιψιό της, έναν γέροντα που φροντίζει κι έπειτα τον παπαγάλο της. Όταν πεθαίνει ο παπαγάλος τον ταριχεύει και καθώς πεθαίνει η ίδια με τη σειρά της, συγχέει τον παπαγάλο με το Άγιο Πνεύμα.
Ο θρύλος του Αγίου Ιουλιανού του Φιλόξενου
Ένας μεσαιωνικός θρύλος για έναν νέο ευγενή που παθιάζεται υπέρμετρα με το κυνήγι και τη θανάτωση ζώων. Διακατέχεται από μία μανία και ένα γενικότερο πάθος καταστροφής, από το «ηδονικό πάθος του αίματος». Μια προφητεία τον θέλει να σκοτώνει τους ίδιους του τους γονείς. Και πράγματι αυτό συμβαίνει! Μετά από αυτό ο Ιουλιανός γεμάτος ενοχές περιπλανιέται σαν ζητιάνος. Νοιώθει τέτοια απέχθεια για τον εαυτό του, που ελπίζοντας να πάψει να υπάρχει ρίχνεται σε κάθε λογής κινδύνους. Ζει σαν ερημίτης και προσφέρει καταφύγιο σε διαβάτες. Στο τέλος, ζεσταίνει έναν λεπρό με το σώμα του, με τον οποίο σε μια άκρως αμφιλεγόμενη σκηνή θα ενωθεί σωματικά ως μέγιστη απόδειξη αυτοθυσίας και στη συνέχεια θα αναληφθεί στον ουρανό με τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Ηρωδιάδα
Στην Ηρωδιάδα ο χορός της Σαλώμης στο πολυτελές συμπόσιο του Ηρώδη, όπου όλες οι πολιτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις της εποχής έρχονται στην επιφάνεια, οδηγεί στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή.
Τα πάθη κινητοποιούν τους ήρωες της ιστορίας. Ο Ηρώδης εμφορείται από λαγνεία που ξεπερνά κατά πολύ τη λογική εξουσιαστική σκέψη του Μονάρχη. Η Ηρωδιάδα εμπνέεται από τη μικρόψυχη εκδίκηση εκείνου που δεν ανέχεται να του αντιγυρίζουν την εικόνα του στον καθρέφτη, ξεγυμνώνοντας τα ταπεινά της κίνητρα. Η Σαλώμη είναι το ακονισμένο όργανο της εκδίκησης, ένα επιφανειακό και ασήμαντο πλάσμα που όμως διαθέτει σε περίσσευμα το φονικό όπλο της γοητείας και της πρόκλησης, δίχως συνείδηση. Και τέλος ο Βαπτιστής, ο ένθεος και φανατικός ιεροκήρυκας που δεν διστάζει με κίνδυνο της ζωής του να εξαπολύει κατάρες, αναμένοντας μέσω της θυσίας του την έλευση Εκείνου, όχι βέβαια ως πνεύμα αγάπης αλλά ως άγγελο εκδίκησης απέναντι στους τυράννους. Οι κατακτητές Ρωμαίοι στέκουν μεν απέξω από τα δρώμενα ως παρατηρητές, μολονότι εμπλέκονται τελικά στις παθιασμένες ραδιουργίες των ντόπιων.
Ο Φλωμπέρ σχολιάζει έμμεσα την ανθρώπινη ματαιοδοξία και την αναπόφευκτη βία που γεννούν τα πολιτοθρησκευτικά συστήματα.
Η ιστορία αυτή είναι λιγότερο φιλική προς τον αναγνώστη, ο οποίος δικαιολογημένα θα δυσκολευτεί να προσανατολιστεί στις δαιδαλώδεις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων και τη δυναμική των πολιτικών και θρησκευτικών εντάσεων στην Ιουδαία του 1ου αιώνα.
——
Ο κεντρικός συνδετικός κρίκος στις «Τρεις Ιστορίες» του Γκυστάβ Φλωμπέρ είναι η αφοσίωση, η θυσία και η αναζήτηση της λύτρωσης μέσα από μια μορφή «αγιότητας» ή υπέρβασης, παρά τις εντελώς διαφορετικές εποχές και τα θέματα των διηγημάτων.