Βραδιά Βασιλόπιτας Λέσχης Δημιουργικής Ανάγνωσης
30 Ιανουαρίου 2022! Είμαστε όλες εκεί, και για δέκα ολόκληρα χρόνια, “ΕΚΕΙ!”
Μας έλειπε ο Πέτρος (αναπληρωτής στην Πάτμο). Το κομμάτι σου Πέτρο, περίμενέ το με σμήνος γλάρων…
Μας έλειπε ο Στέλιος (αναπληρωτής στην Πεντέλη). Το κομμάτι σου Στέλιο, περίμενέ το με νιφάδας χιονιού από την Φλώρινα…
Είχαμε και δύο Βασιλόπιτες! Από την Ρούλα και την Γαλάτεια!
Είχαμε και τις ευχές-δώρα, παρμένες από κείμενα συγγραφέων που διαβάσαμε και ξεχωρίσαμε, η κάθε μια μας, αυτή την χρονιά. Και τις ρίξαμε στον κλήρο. Πρώτα όμως κουβεντούλα και καφές…
Η Γαλάτεια κόβει τη βασιλόπιτα.
Το φλουρί στην Μαρία! “Καλότυχη Μαρία!”
Η Ρούλα κόβει την ιδιαίτερη βασιλόπιτα.
Ψάχνουμε για το φλουρί και στην δεύτερη Βασιλόπιτα. Πουθενά! Μα και το δεύτερο τρύπωσε και πάλι στης Μαρίας!
Δις ΤΥΧΕΡΗ Μαρία μας!…”Όλα τα καλά του κόσμου” Μαρία μας!
Οχτώ γυναίκες-Λεσχίτισσες, μέσα και η φωτογράφος. Δύο Βασιλόπιτες, που ασυνεννόητες και αγαπησιάρικες βρέθηκαν μαζί μας, να παρακολουθήσουν την διαδικασία “Ευχές-Δώρα” και γι΄ αυτή την χρονιά….
Με απόλυτη συγκέντρωση η Ρούλα κόβει την βασιλόπιτα.
Η Χρυσούλα χαίρεται στην σκέψη, “…σε μένα θα πέσει…”
Η Ολυμπία απλώς ελπίζει. Καθώς στην προηγούμενη τηλε-αντάμωση, ξεψαχνίσαμε την επίκαιρη λέξη ΕΛΠΙΔΑ. Τι και πόσο να ελπίζει κανείς, σε μια αληθινή ελπίδα; Αλλά και σε μια απατηλή έως καταστροφική ελπίδα; κ.π.ά
Λεσχοευχές – Δώρα
Χρυσούλα από Αγάπη:
Η μοναξιά είναι η φτώχια του εαυτού μας.
Η μοναχικότητα ο πλούτος του.
–
Κατερίνα από Αγάπη:
Μοναξιά είναι η απουσία του άλλου.
Μοναχικότητα η παρουσία του εαυτού.
–
Ρούλα από Αγάπη:
Δεν κρατάς τους ανθρώπους με χαλινάρια,
Ούτε με πληγές.
Με πράξεις τους κρατάς.
–
Γαλάτεια από Πίτσα:
Το μεγάλο όνειρο του γένους βάσταξε πέντε χρόνια, οι Έλληνες το ζωντάνεψαν με τον ανυπέρβλητο αγώνα τους, οι Έλληνες το έσβησαν με τις αντιζηλίες, τα πάθη και τα συφερτικά τους.
(από την τριλογία του του Θ. Παπαθεοδώρου, 3ο τεύχος για το ’21)
–
Αγάπη από Κατερίνα:
Ένα πρωί, στην δευτέρα γυμνασίου, μόλις χτύπησε το κουδούνι, δεν ξέρω γιατί, αντί να μπω στην τάξη, γύρισα την πλάτη μου και πήγα βόλτα.
Το ίδιο έκανα και την επόμενη και την μεθεπόμενη μέρα.
-Πήγαινα μακρινούς στην εξοχή, έφτανα μέχρι την κοιλάδα των ναών και καθόμουν να διαβάσω ένα μυθιστόρημα στην σκιά που έριχναν οι ελληνικές κολόνες.
-Όταν σκεφτόμουν την τάξη μου, μπροστά στα μάτια μου μεταμορφωνόταν σ΄ ένα φρικτό κελί φυλακής.
-Ένιωθα την ανάγκη να ζω έξω, στη φύση, δίχως να υπακούω σε κανέναν κανόνα, παρά μόνο σε εκείνους που κάθε τόσο έθετα στον εαυτό μου.
(σελ. 29, Γράμμα στη Ματίλντα, Αντρέα Καμιλλέρι)
&
Κανονικό πεζοποίημα
- Να βρεις το θάρρος για την βόλτα.
- Να βρεις την πορεία προς το όνειρο (η κοιλάδα των ναών)
- Να βρεις το φως, να φωτίσεις πίσω το κελί της φυλακής.
- Να βρεις την ελευθερία μέσα σου.
–
Μαρία Από Ρούλα:
Ο Ριε ανασηκώθηκε και είπε με σταθερή φωνή πως ήταν μεγάλη βλακεία, και πως δεν είναι ντροπή να προτιμάς την ευτυχία.
«Ναι» είπε ο Ραμπάρ, «μα ίσως να’ ναι ντροπή η ευτυχία του ενός».
Ο Ταρού, που ως τώρα σώπαινε, σχολίασε, χωρίς να γυρίσει το κεφάλι του, πως αν ο Ραμπάρ ήθελε μερίδιο στην ανθρώπινη δυστυχία, δε θα βρισκε ποτέ πια καιρό για ευτυχία. Έπρεπε να διαλέξει.
–
Κι εκείνοι που τους περίμεναν, σε μια κάμαρα ή στην αποβάθρα, όπως ο Ραμπάρ, που η γυναίκα του, ειδοποιημένη βδομάδες μπροστά, είχε κάνει όλες τις ενέργειες για να ‘ρθει, ένιωθαν την ίδια αδημονία και την ίδια ταραχή. Γιατί όλος ο έρωτας κι όλη η τρυφερότητα που τους μήνες της πανούκλας είχαν γίνει αφηρημένες ιδέες, θα έρχονταν τώρα αντιμέτωπες μ’ ένα πλάσμα με σάρκα και οστά, που τις είχε προκαλέσει, κι ο Ραμπάρ έτρεμε στη σκέψη αυτής της στιγμής…
..Κι η ευτυχία κατέφτανε ολοταχώς, το γεγονός έτρεχε πιο γρήγορα απ’ την αναμονή. Ο Ραμπάρ κατάλαβε πως όλα θα του ξεπληρώνονταν μεμιάς, πως η χαρά είναι μια φλόγα που δεν τη γεύεσαι εύκολα.
. Κι ο Ραμπάρ δεν πρόλαβε ούτε να κοιτάξει τη μορφή που έτρεχε καταπάνω του, που έπεφτε κιόλας στην αγκαλιά του. Κι ανοίγοντας τα χέρια να την κρατήσει, σφίγγοντας πάνω του ένα κεφάλι χωρίς να βλέπει τίποτ’ άλλο πέρα απ’ τα γνώριμα μαλλιά του, άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν, χωρίς να ξέρει αν ήταν δάκρυα της τωρινής του ευτυχίας, ή ενός πόνου κρυμμένου από πολύ καιρό, βέβαιος τουλάχιστον πως τα δάκρυα θα τον εμπόδιζαν να σιγουρευτεί αν το πρόσωπο που έγερνε στον ώμο του ήταν εκείνο που τόσο ονειρευόταν, ή ίσως το πρόσωπο μιας ξένης.
–
Ο δόκτωρ Ριέ αποφάσισε να γράψει όλη την ιστορία για ν’ αφήσει τουλάχιστον μια ανάμνηση της αδικίας και της βίας που τους έπληξε, και για να πει απλά αυτό που μαθαίνει κανείς μόνο μέσα στη μεγάλη συμφορά, πως οι άνθρωποι αξίζουν πολύ περισσότερο το θαυμασμό παρά την καταδίκη.
Η Πανούκλα (Αλμπέρ Καμύ)
–
Πιτσα από Ρούλα:
Πως ξορκίζεις τους φόβους;
Γιατί η μεγάλη μας νίκη είναι να δαμάσουμε τους φόβους αντί να μας δείξουν το δρόμο; Ίσως γιατί μεγαλώνουμε με την πεποίθηση να ξεπερνάμε τα πάντα, να αποφεύγουμε τον πόνο, αντί να τον δεχόμαστε σα φίλο, που έχει κάτι να μας μάθει.
Η κάθαρση, αυτή η μαγική στιγμή που καθαιρείται από την ψυχή μας ότι μας κρατά δέσμιους στα κατώτερα συναισθήματα, υπήρξε πάντα το στοίχημα στις τέχνες…
(Μαρία Παπαγεωργίου, Τα τραγούδια των άλλων – επεισόδιο 35)
Στη συγχώρεση υπάρχει χαρά που δεν έχει η εκδίκηση.
(ταινία)
–
-Ολυμπία – Από Χρυσούλα:
Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.
Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …
Νίκος Καζαντζάκης
