Οι ταινίες μας

Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (Murder On The Orient Express)
 Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (Murder On The Orient Express)   ΚΥΡΙΑΚΗ 26/11:17.30 & 20.30 ΔΕΥΤΕΡΑ 27/11: 19.00 & 22.00 ΤΡΙΤΗ 28/11: 21.00   ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ 6 ευρώ ΕΙΔΙΚH ΠΡΟΣΦΟΡA: ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΙΣ 19.00 ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΟ - ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΕΝΑΣ!   Σκηνοθεσία: Κένε...

Το κατά Καζαντζάκη Ημερολόγιο

Το κατά Καζαντζάκη Ημερολόγιο.
 
Από την αναφορά στο Γκρέκο
Του Ν. Καζαντζάκη (κεφ. ΙΘ - Σελ. 248.
Ο φίλος μου ο ποιητής-Άγιον Όρος.
 
Διαβάζω, γέρος τώρα πια, το παλιό ημερολόγιο ετούτο, βλέπω τις δονκιχωτικές μας τότε εκστρατείες, το σαράβαλο κοντάρι, το σαρακοφαγωμένο σκουτάρι, την τενεκεδένια περικεφαλαία, το μυαλό γεμάτο ευγένεια και αέρα, και δεν μπορώ να χαμογελάσω. Χαρά στο νέο που θαρρεί πως έχει χρέος να ξαναδημιουργήσει τον κόσμο. Να τον κάμει πιο σύμφωνο με την αρετή και τη δικαιοσύνη. Πιο σύμφωνο με την καρδιά του. Αλίμονο σε όποιον αρχίζει τη ζωή του χωρίς παραφροσύνη. Γυρίζαμε το Άγιον Όρος, κι όσο αναπνέαμε τον αέρα του, τόσο έπαιρνε φωτιά και φούντωνε η καρδιά μας. Θεέ μου, τι απόφασες δεν πήραμε, τι όρκους δε δώσαμε, πως περνούσαμε από Μοναστήρι σε Μοναστήρι…
 
 
Το κατά σημείο Κ. Ημερολόγιο.
 
ΧΡΕΟΣ. Το δικό μου. Το δικό μας. Του καθενός μας.
 
Διαβάζω εγώ, γέρος τώρα πια, ή και γριά, το παλιό Ημερολόγιο ετούτο, βλέπω τις δονκιχωτικές μας τότε συν-αναγνώσεις, το μεγάλο τραπέζι, τη σαρακοφαγωμένη σκάλα, την κόγχη της ξεβαμμένης πόρτας, το μυαλό το γεμάτο ευγένεια και αέρα και μπορώ ακόμα να χαμογελώ. Χαρά σε μας τους τότε νέους που θαρρούσαμε, πως είχαμε χρέος να ξαναδημιουργήσομε τον κόσμο τον καθημερινό, τον μικρόκοσμο εκείνον της πόλης μας, μέσα στην κρίση της χώρας, να τον κάμομε πιο σύμφωνο με την αρετή και τη γνώση. Πιο σύμφωνο με την καρδιά μας. Αλίμονο σε όποιους αρχίζουν τη ζωή μιας Λέσχης Ανάγνωσης χωρίς παραφροσύνη.
Γυρίζαμε για ένα χρόνο από βιβλίο σε βιβλίο, κι όσο αναπνέαμε τον αέρα του καθενός απ’ αυτά, τόσο έπαιρνε φωτιά και φούντωνε η καρδιά μας. Θεέ μου, τι απόφασες δεν πήραμε, τι όρκους δε δώσαμε, πως θα ταξιδεύαμε από Βιβλιοθήκη σε Βιβλιοθήκη, με πρώτη αυτή της Βέροιας, πως ανάλαφρες βραδιές καλοκαιριού θα περνάγαμε στη βεράντα της Λέσχης, με ποίηση και τραγούδι, με την πανσέληνο συντροφιά, κριτή μας, επικριτή μας και χειροκροτητή, και νιώθαμε, όχι με τη φαντασιά μας παρά με ολόκληρο το κορμί μας, πως μας ανακρατούσαν φτέρουγες αγγέλων πάνω σε σελίδες βιβλίων και πάνω σε μουσικές μεγάλων στιχουργών. Τέτοια σίγουρα είναι η ατμόσφαιρα που γεννάει πότε την παραφροσύνη, πότε την αγιότητα και τον ηρωισμό. Και αυτά όλα τα αιστανόμασταν εκεί μέσα. Διότι, ενίοτε, διώχναμε τη σύνεση μιας συνανάγνωσης και πέφταμε με παραφροσύνη σε γιορταστικές οινοκατανύξεις και γαστρονομικές απολαύσεις. Άλλοτε πάλι, λουσμένοι μέσα σ’ ένα φως αγιότητας, ακολουθούσαμε τα λογοτεχνικά ίχνη και ερευνούσαμε τα μυστικά της ζωής και της τέχνης του Παπαδιαμάντη του Σολωμού και όλων των αγίων της γραμματοσύνης μας. Και όλ’ αυτά γινόντουσαν, μόνο από τον ηρωισμό του καθ’ ενός μας, καθώς γλιστρούσαμε μέσα στη νύχτα, με Φλωρινιώτικες παγωνιές και καταιγίδες και άπνοιες κατακαλόκαιρου, για να βρεθούμε όλα τα σημεία μαζί, κουρασμένα από τον ημερήσιο κάματο, σαν σε μυστική εταιρία, να εκπληρώσομε εκεί, το χρέος που αναλάβαμε. Χρέος, να κρατήσομε τη Λέσχη εκεί ψηλά, ακοίμητη. Άλλος πιο πολύ, άλλος πιο λίγο, ο καθείς όσο χρέος μπόραγε να σηκώσει, μετά από τις υποχρεώσεις τις οικογενειακές και τις επαγγελματικές και τις προσωπικές
 
 
 
 
 
Και ούτε μάντις νάμουνα, ποτέ πια στα χρόνια ύστερα που πλάκωσαν, ποτέ δε φέραμε, όλα εμείς τα σημεία, την αθιβολή για τις άγιες δονκιχώτικες ετούτες ώρες, σαν να ντρεπόμαστε, όχι γιατί ξεθύμανε η φλόγα- αυτή, αλίμονο, δεν ξεθύμανε- παρά γιατί η δύναμή μας βρέθηκε μπόσικη, κατώτερη από την επιθυμία. Θέλαμε ακόμα, θέλαμε πάντα να δημιουργήσουμε με το στίγμα των σημείων μας αλλιώτικο καλύτερο κόσμο, μα είδαμε πως δεν μπορούσαμε.
Μια βραδιά μονάχα, ύστερα από τις πολλές μας φιλότιμες συνάντησες, ήτανε μια βραδιά Δευτέρας, δεν μπορούσαμε να συν-αναγνώσουμε όλα μαζί τα σημεία, το καθένα για το δικό του λόγο, τότε ήταν, που ανέβηκε καταστρόγγυλο και θλιμμένο το φεγγάρι από τις στέγες των οικοδομών, και τότε ήταν, που το σημείο Θ. μετά από πολλές απουσίες του, μπορούσε απόψε, είπε, να πάρει το δρόμο και νάρθει για συν-ανάγνωση. Και ήταν όντως, πολλές οι απουσίες του. Και τότε ήταν, που το σημείο Γ με γέλιο και με χαρά είπε στο σημείο Κ.: «Αυτό θα πρέπει στο Ημερολόγιο να γραφεί…να το θυμόμαστε…» Και τα δυο σημεία, αυτή τη μπορεσιά του σημείου Θ. χαρήκανε με γάργαρα γέλια και με μια χαρά μάταιη.
Σκύβω, ξεφυλλίζω πάλι το παλιό Ημερολόγιό μας.
 
 
 
Φαντάσου, πως αυτό το διαβάζεις μετά από είκοσι-σαράντα-πενήντα χρόνια, εσύ, το σημείο Ρ. ή το σημείο Π. το Γ. ή το Χ. το Θ. το Μμ και Μρ. το Κ, γέρος ή και γριά.
Κλείσε τα μάτια τότε, και θυμήσου διαβάζοντας αυτό το Ημερολόγιο, πρόσωπα, μυρωδιές, ακούσματα, αγγίγματα, γεύσεις…
Όταν τ’ ανοίξεις στο τώρα μετά από είκοσι και τόσα χρόνια πως; Ασύλληπτο ε;
 
Κατερίνα