Οι ταινίες μας

Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (Murder On The Orient Express)
 Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (Murder On The Orient Express)   ΚΥΡΙΑΚΗ 26/11:17.30 & 20.30 ΔΕΥΤΕΡΑ 27/11: 19.00 & 22.00 ΤΡΙΤΗ 28/11: 21.00   ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ 6 ευρώ ΕΙΔΙΚH ΠΡΟΣΦΟΡA: ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΙΣ 19.00 ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΟ - ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΕΝΑΣ!   Σκηνοθεσία: Κένε...

Ημερολόγιο Εργασίας 2 Δεκεμβρίου 2013

10η συν-ανάγνωση
 
Πάνω στο δεύτερο βήμα του Δεκέμβρη.
Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου λοιπόν και
Ούτε χιόνι έχομε, μα ούτε και κρύο.
 
 
Τέσσερα τα σημεία της μεγάλης τραπέζης της Λέσχης. Ρ. Κ. Χ. Γ.
Απόψε προβλέπω, να μην έχω πολύ δουλειά. Κοντεύω υπερκόπωση να πάθω με όλα αυτά τα τελευταία γραψίματα. Απλό Ημερολόγιο μιας Λέσχης είμαι το έρμο, που με ξεθέωσαν με τα περί Θεού και Ανθρώπου φιλοσοφήματα. Και μ’ αυτά, το βλέπω, ότι θα βαδίσομε προς τις γιορτές των Χριστουγέννων και του Ν. Έτους και άντε με κάτι τέτοια, να κάμει το ποδαρικό το 14. Με φιλοσοφήματα λέτε να το βγάλομε; Αφού δεν μας έμεινε τίποτε άλλο…
Όμως, όσο το σκέφτομαι, ίσως…δε θάταν κι άσχημα! Φιλοσοφία! Αντί της ελπίδας! Σ’ αυτόν
 τον τόπο που τώρα γράφομαι, γίνονται πράγματα ακατανόητα και μοιραία, κι ας μην καταγράφονται στα φύλλα μου. Για τους αισιόδοξους, αργοπεθαίνει η ελπίδα. Για τους πολλούς και τους νέους, πέθανε! Όμως, μέσ’ απ’ αυτό το θανατικό, ξεπετιέται, το βλέπω, η φιλοσοφία. Κι εδώ στη Λέσχη, ένα βράδυ στις 9.30, ήρθε και μας βρήκε η κατά Καζαντζάκη φιλοσοφία. Μας βρήκε να πατάμε στο τελείωμα του 13, πάνω σ’ έναν σουρεαλισμό αναγνώσματος και πραγματικότητας. Και τότε, με την αρχή του ’14, μας μπόλιασε η κατά Καζαντζάκη φιλοσοφία, την ώρα που ψάχναμε, για σίγουρο χώμα. Και πάτησε, πάνω στο στοχαστικό βιβλίο της «Αναφοράς». Ξέφυγα πολύ στις σκέψεις μου, που να με πάρει η ευχή, εμένα το Ημερολόγιο.
Εγώ, στα δικά μου γραψίματα, και τα σημεία με επαναφέρουν στην αίθουσα. Γύρω από το τραπέζι, ανοίγουν το βιβλίο, διαβάζουν τα υπογραμμισμένα τους, συζητούν, σκέπτονται, στοχάζονται, εμβαθύνουν, ανακαλύπτουν, μετά αδυνατούν, αναρωτιούνται, παραμερίζουν το βιβλίο, πιάνουν κουβέντα για τη Λέσχη, βάζουν κάποια πράγματα, κάποια σκεπτικά στη σειρά και στη θέση τους, και μετά πάλι, Αναφορά! Διαβάζομε τώρα.
Στη σελ. 57 (Δ΄ Γιος): «Μέσα στο αφράτο παιδικό μυαλό μου μεταπλάθουνταν μαγικά το κάθε πράμα, πέρα από το λογικό, πολύ κοντά στην παραφροσύνη. Μα η παραφροσύνη αυτή είναι το σπυρί το αλάτι που δεν αφήνει τη φρονιμάδα να σαπίσει..»Μήπως κι εμείς, έχομε ανάγκη από παιδικό μυαλό, σπυρί κι αλάτι;
Και μετά μεγαλώνοντας, (κεφ. Ε΄ Δημοτικό σχολείο)τον συναντάμε με τρεμάμενο το χέρι του μέσα στη φούχτα του πατέρα του, να κοντοστέκονται μπροστά στο σχολείο. Γράφει: «Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάδεψε. Τινάχτηκα. Ποτέ δε θυμόμουν να μ’ έχει χαδέψει. Σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του» Και παρακάτω, μέσα στο σχολείο, μπροστά στο δάσκαλο:
«-Ετούτος είναι ο γιός μου. Το κρέας δικό σου, του πε, τα κόκαλα δικά μου. Μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο»
Και τότε, ήρθαν θύμησες από τα παιδικά χρόνια των σημείων. Το ένα σημείο θυμήθηκε, πως κι ο δικός του πατέρας δεν το χάδευε, γιατί πάντα το θωρούσε σα μεγάλο, μπρος στο μικρό του αδέλφι. Μόνο μια φορά, που είχε ιλαρά, ένοιωσε το χέρι του στο μέτωπό του. Και άλλο σημείο θυμήθηκε το δικό του πατέρα, που ο πατέρας του, τον έχωνε σε τσουβάλι για να το μεταφέρει.. πώς να περάσουνε μαζί το δρόμο; Ήτανε λέει ντροπή…’κείνα τα χρόνια. Και όλα κάτι είχαν να πουν από ‘κείνες τις εποχές… και μετά, σκαλώσαμε στον παράδεισο του Κ.
Στο ΚΑ΄ Έρημος-Σινά, μπαίνει ο Κ. στον Παράδεισο, περιγράφοντας τις στιγμές, κείνες που ζούσε. «Είναι ένα αψηλό βουνό, και στην κορυφή του ένα εκκλησάκι. Κι απόξω από το εκκλησάκι ένα πεζούλι, κι απόξω στο πεζούλι περιστέρια ψητά, καρύδια και χουρμάδες και μια φλάσκα χουρμαδόρακη και δυο καλοί άνθρωποι συντροφιά μου….». Φωτογραφίζει μ’ ένα κλικ τον παράδεισό του. Μήπως και τώρα, μ’ ένα κλικ, αυτό το τραπέζι, αυτά τα σημεία με τα βιβλία, με τα ποτήρια του οίνου και τα γλυκά, δεν είναι ο δικός μας, αποψινός Παράδεισος; Λέω το Ημερολόγιο.
Πολλά είπαν τα σημεία, πολλά κατέγραψα κι εγώ, κι άλλα που δεν πρόλαβα, για παιδικές τους απογοητεύσεις, για ταξίδια, για ζωή και για θάνατο, για Θεό…
Διαβάσαμε ημερολόγια δύο και στο τέλος έπεσε και η ιδέα της Μρ. «Να κάνομε και Γαλλική λογοτεχνία, να πιάσει δουλειά ο Π.» Ωραία θάταν. Να κάνομε!
 
Αλήθεια! Μπορείτε να μου πείτε…
Πως είναι η φιλοσοφική καληνύχτα;
Κατερίνα.