ΤΖΩΝ ΣΤΑΪΝΜΠΕΚ – ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

Άνθρωποι και Ποντίκια του Τζον Στάινμπεκ

“Ο Λένι είπε: “Πες πώς θα ‘ναι όταν θα ‘χουμε τη γη μας”.
Ο Τζορτζ αφουγκραζόταν ν’ ακούσει τους μακρινούς ήχους. Για μια στιγμή πήρε ύφος ανθρώπου πρακτικού και μεθοδικού. “Κοίτα πέρα απ’ το ποτάμι, Λένι, και θα σου πω ώστε σχεδόν να το δεις”. Ο Λένι γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε προς την αντίπερα όχθη της λίμνης και ψηλά προς τις σκοτεινιασμένες πλαγιές των Γκάμπιλαν. “Θα ‘χουμε λίγη γη” άρχισε ο Τζορτζ. Έβαλε το χέρι στην πλαϊνή του τσέπη κι έβγαλε το λούγκερ του Κάρλσον”.
Στην Αμερική του μεσοπολέμου, του μεγάλου κραχ, ο γιγαντόσωμος κι απλοϊκός Λένι και ο μικρόσωμος κι έξυπνος Τζορτζ γυρνούν από τόπο σε τόπο, πλάνητες, αναζητώντας δουλειά. Ο Λένι δεν μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό απ’ το λάθος και του αρέσει ν’ αγγίζει τα απαλά πράγματα – τη γούνα ενός ζώου, τα μαλλιά μιας κοπέλας. Οι δυο αταίριαστοι αλλά αχώριστοι φίλοι πιάνουν δουλειά σ’ ένα αγρόκτημα, και εκεί, με αφορμή την όμορφη γυναίκα του μοχθηρού Κέρλι, που είναι ο γιος του αφεντικού, μια τραγωδία ξετυλίγεται.
Το Άνθρωποι και ποντίκια είναι μια σκληρή μα και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων. Από το 1937 που εκδόθηκε, έχει παρουσιαστεί πάμπολλες φορές στο θέατρο, έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, και θεωρείται από τα αναμφισβήτητα αριστουργήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.            

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λίγα λόγια για τον Συγγραφέα:

Ο Τζον Ερνστ Στάινμπεκ (1902-1968) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Έγραψε το βραβευμένο με Βραβείο Πούλιτζερ μυθιστόρημα Τα Σταφύλια της Οργής και τη νουβέλα Άνθρωποι και Ποντίκια. Συνέγραψε συνολικά είκοσι επτά βιβλία και τιμήθηκε το 1962 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Ο Στάινμπεκ το έγραψε σαν θεατρικό, για να παίζεται στο σανίδι. Η ιστορία είναι χωρισμένη σε «σκηνές» −στο ποτάμι, στον κοιτώνα, στο στάβλο− κι οι περιγραφές θυμίζουν «σκηνικές οδηγίες» − οι άνθρωποι «μπαίνουν», «βγαίνουν», «κάθονται», «σηκώνονται». Η ιστορία του είναι απλή, ξεκάθαρη, ευθύγραμμη – σαν παραμύθι, κι ο Λένι είναι όντως ο αγαθός γίγαντας του παραμυθιού.

Σαν παραμύθι, αλλά και μια γνήσια τραγωδία. Η θεατρική δομή βοηθά σε τούτη την αίσθηση της τραγωδίας, και σε κάθε σελίδα ακούς το τικ τακ του ρολογιού της μοίρας. Ο Τζορτζ κι ο Λένι ονειρεύονται, αλλ’ είναι χαμένοι. Ακολουθούν ένα δρόμο χαραγμένο γι’ αυτούς ερήμην τους. Για τους ανθρώπους γύρω τους υπάρχει μόνο το σήμερα. Πάνε από αγρόκτημα σ’ αγρόκτημα, κερδίζουν μερικά δολάρια, τα τρώνε στο πορνείο στην πόλη, φεύγουν για να αναζητήσουν αλλού δουλειά. Ένα ταξίδι δίχως αρχή και τέλος. Δίχως προορισμό.

Δίχως προορισμό, αλλ’ όχι και δίχως ανθρωπιά. Η ιστορία του Στάινμπεκ είναι τραγική αλλά και βαθιά ανθρώπινη – οι άνθρωποί του είναι πλήρεις άνθρωποι, ζουν κι έξω από τις σελίδες του βιβλίου, υπάρχουν κατά κάποιον τρόπον πέρα κι από τον ίδιο το συγγραφέα, που απλώς τους έδωσε φωνή. Έτσι συμβαίνει μ’ όλη τη μεγάλη λογοτεχνία, που ζει και πέρα από την εποχή της.

Το Κόκκινο αλογάκι, το Άνθρωποι και ποντίκια, τα Σταφύλια της οργής είναι το ίδιο ουσιαστικά σήμερα μ’ όσο ήταν την εποχή που γράφτηκαν. Η φωνή τους είναι τίμια και γάργαρη, και γι’ αυτό δε θα πάψουν να διαβάζονται.                                                                                

 Πηγή: https://diastixo.gr/arthra/577-stainbek

«Ο ίδιος ο άνθρωπος έχει γίνει

η μεγαλύτερη μας απειλή

και η μοναδική μας ελπίδα»

Τζον Στάινμπεκ – “ Άνθρωποι και Ποντίκια”

Η αγωνιώδης και συγκινητική προσπάθεια των ανθρώπων του μόχθου για επιβίωση μέσα στις πιο δυσμενείς οικονομικές συνθήκες. Ο χώρος μέσα στον οποίο οι ήρωες δουλεύουν σκληρά, συγκρούονται, παλεύουν, απογοητεύονται αλλά ταυτόχρονα ονειρεύονται και ελπίζουν.

Ο ρατσισμός, το απατηλό όνειρο για μια μικρή ιδιοκτησία, η δύναμη της φιλίας, η σημασία της ελπίδας, τα ιδανικά της αφοσίωσης, της πίστης, της αυτοδιάθεσης και της αλληλεγγύης, καθιστούν το έργο επίκαιρο και διαχρονικό, ενώ επιτρέπουν μια σύγχρονη ανάγνωση και προσέγγιση.

Πηγή: https://tvxs.gr/news/theatro/anthropoi-kai-pontikia-mia-skliri-kai-bathia-anthropini-istoria-diapseysmenon-oneiron

Updated: 11/04/2020 — 00:14